عوارف « 161 » است كه در آن تحقيق است از كشوف . و معارف نوشته است و خلق بسيار متأسى بطريقه او شدند و خرقه از او پوشيدند و روايت كرده‌اند و مقامات عاليه يافتند و كرامات وى مشهور است و از سخنان شيخ است كه بدرستى و راستى كه من در وصل بودم و رضا به آن نميدادم بعد از آن ميدانستم كه بالاتر از رضا خوى نمودن برضا بود پس قناعت كردم بخوشى نفس خود كه مسلمان باشيم « 162 » و در ماه رمضان فوت كرد و در جنب پدر او را دفن كردند « 163 » . شيخ صدر الدين جنيد « 164 » شيخ الاسلام عهد خود بود و پيشواى اكابر عصر و مرشدى كامل مكمل و فاضل بود كه جمع ميان علم ظاهر و باطن ميكرد و واقف بود بر رموز قوم و اشارات خداوندان عرفان و دقايق اهل طريقت ، و نكته‌هاى اسرار حقيقت ميدانست و ملازمت شيخ

--> ( 161 ) - يعنى كتاب مشهور عوارف المعارف شيخ شهاب الدين سهروردى . ( 162 ) - مد : بعد از آن بدانستم كه بالاتر از رضا سبب فوت شدن رضا بود . پس قناعت كرديم بخوشى نفس كه مسلمان باشيم . و كان كثيرا ما ينشد من شعر شيخه السهروردى : و قد كنت لا ارضى من الوصل بالرضا * و آخذ ما فوق الرضا متبرما فلما تفرقنا و شط مآلنا * قنعت بطيف منك يأتى مسلما ( شد الازار ) . ( 163 ) - درباره سال فوت وى و مدفن صاحب ترجمه در شد الازار چنين آمده است : توفى فى رمضان سنة ست عشرة و سبعمائة و دفن بجنب والده ، و فى تلك البقعة من الصالحين خلق كثير رحمة الله عليهم . ( 164 ) - الشيخ صدر الدين جنيد بن فضل الله بن عبد الرحمن ( شد الازار ) . چنين است عنوان در هر سه نسخه ، - بقرينهء اينكه نام جد صاحب ترجمه عبد الرحمن است و شرح احوال او نيز بلافاصله بعد از شرح احوال شيخ ظهير الدين عبد الرحمن و پدرش شيخ نجيب الدين على بن بزغش ذكر شده و در آخر اين ترجمه نيز مؤلف گويد « و دفن عند آبائه و اجداده » كه معمولا اين گونه عبارت را در موردى ذكر مىكند كه تراجم آباء و اجداد صاحب ترجمهء مفروض بلافاصله قبل گذشته باشد از مجموع اين قرائن چنان استنباط مىشود كه صاحب ترجمهء حاضر شيخ صدر الدين جنيد بن فضل الله بن عبد الرحمن تقريبا بنحو قطع و يقين نوادهء شيخ ظهير الدين عبد الرحمن بن شيخ نجيب الدين على بن بزغش بايد باشد ، ( حاشيه شد الازار ) .